NOC MUZEÓW 2015 - zapowiedź

Wiosna przyszła, a wraz z nią sezon na imprezy, festyny i pikniki. Na niektórych z nich ne zabraknie i naszego KLUBU GIER. W Siewierz już byliśmy - dzięki współpracy z Khamulem udało nam się rozegrać dwie bitwy pod Wojkowicami Kościelnymi.

Fotki: STRATEGIE 23 PAL.

Najbliższe spotkanie to oczywiście pierwszy czwartek miesiąca (7 maja) ale zaraz potem zapraszam na NOC MUZEÓW. Oprócz tradycyjnej już potyczki w OGNIEM I MIECZEM będzie można zapoznać się z najnowszym polskim systemem bitewnym: BOGOWIE WOJNY - NAPOLEON. Temat jak najbardziej świeży, bo nawet sam podręcznik ukazał się dopiero z końcem kwietnia tego roku. Niewykluczone też, że będą jakieś gardcorowe (heksowe) planszówki. W każdym razie - SERDECZNIE ZAPRASZAM!!!

WSPÓLNEMI SIŁAMI

Po obserwacji aktywności na forach i wymianie kilku maili udało nam się wreszcie spotkać. Nam, czyli mnie (Dąbrowski Klub Miłośników Gier Historycznych) i Khamulowi (będziński klub gier planszowych). Wstepnie omówiliśmy się na jakiś system heksowy i partyjkę w OiM. Do spotkania doszło w sobotę, 11 kwietnia. Na pierwszy ogień poszedł INFIDEL, scenariusz - bitwa pod Askalonem. Wyprawy krzyżowe to nie jest mój konik, ale przecie nie o historię tutaj chodziło, a o fajne spotkanie przy planszy. Grałem fatymidami (czyli mówiąc po ludzku: arabami) przeciw krzyżowcom. System rzeczywiście fajny, łatwy do opanowania, co w przypadku heksówek nie jest taką oczywistością. Podobno w tej serii jest jeszcze parę fajnych tytułów, jak choćby bitwa pod Crecy, już mi bliższa - może się uda kiedyś rozegrać.

Ja grałem żółtymi. 

Potem zagraliśmy w OiM - Siedmiogród vs RON (obie nacje za 6PS, scenariusz szkolny, czyli walka patroli). Teraz to ja byłem nauczycielem :) Podobało mi się stwierdzenia Khamula, ze czuje się, jakby dowodził czterema żetonami w heksówce. Coś jest na rzeczy, ale tego nie da się tak prosto porównać, skala gry jest po prostu zupełnie inna niż w  większości heksówek. Ideałem byłoby może granie w heksy  skali strategicznej, a taktyczne starcia rozgrywać już przy pomocy gier bitewnych. Ale komu by się chciało tygodniami grać w grę, kiedy rzeczywista bitwa skończyła się przed zachodem słońca?

Ja dowodziłem siłami Siedmiogrodu.

Przewaga OiM polega niewątpliwie na jej widowiskowości. Heksówki na pewno tak nie przyciągają oka i obiektywu aparatu. Wiem to z doświadczenia organizowania różnych pokazów. Z kolei gry na heksach wymagają nieco szerszego spojrzenia, dowodzenia w większej skali.

Zdjęcia robił Khamul. Więcej można zobaczyć TU i TU.
Zapraszam też na jego BLOGA.

PS. "Wspólnemi siłami" to tytuł czasopisma młodzieży zagłębiowskiej, które ukazywało się w latach 30. ubiegłego stulecia.

GŁODNEGO NAKARMIĆ

Mimo, że nie było mi dane być na MP w Wilanowie, to jednak okolicznościową figurkę (dzięki SOWABUD) dostałem. Jej zmontowanie i pomalowanie zmobilizowało mnie do pomalowania żyda-karczmarza, jego żony i dziewki niosącej dzbany z miodem, a to z kolei do sfotografowania takiej oto scenki. Malarz ze mnie nie pierwszorzędny, ale co tam, i tak oko cieszy.

WOLENTARZE IMPana MARSZAŁKA KORONNEGO

W ramach planowanej do wystawienia na jesieni dywizji Lubomirskiego z czasów oblężenia Krakowa (1656/57) do popisu stanęły pierwsze chorągwie pospolitego ruszenia ziemi krakowskiej.

Jeszcze wieczorem dane im było potkać się z nieprzyjacielem w pierwszej potyczce. Naprzeciwko siebie stanął podjazd RON z czasów "Potopu" w składzie 3 x kozacy z rohatynami, 4 x kozacy, 5 x kozacy, 2 x dragoni i właśnie 2 x 3 wolentarze (razem 11 PS o ile pamiętam) oraz konny podjazd szwedzki za 13 PS. Do wyboru miałem walkę patroli, zajęcie pozycji lub furaż, więc żeby było ciekawiej, wybrałem to ostatnie. Szwedzi w jednej strefie stanęli głównodowodzącym wraz z regimentem (6x) rajtarów z arkebuzami i spieszonymi dragonami za płotem, w drugiej zaś pozostałymi rajtarami zwykłymi i opancerzonymi. Moi wolentarze stanęli na lewej flance z zamiarem obejścia zagajnika i wejścia od tyłu do strefy furażu. Pierwsza chorągiew już w pierwszej turze (bez straty podstawki!) nieco wymanewrowała rajtarów i pierzchła z pola bitwy. W tym czasie druga weszła do strefy furażu i choć później poległa, to jednak zapewniła 2 punkty za scenariusz. Na prawym skrzydle zadaliśmy szwedom spore straty, ale ani kozakom, ani dragonom przez drugi zagajnik nie udało się zniszczyć furażu. W stratach też było mniej więcej podobnie, więc zakończyło się remisem.

Ustawienie początkowe (strfy furażu ustawione chyba niezbyt prawidłowo, ale w końcu to gra towarzyska). Obie chorągwie pospolitego ruszenia w prawym dolnym rogu.

GRAMY W WOJNĘ

Przed wielu, wielu laty wpadła mi w ręce dość osobliwa książka. Jej stylizowany graficznie tytuł "OKO" tłumaczyło się jako: Obyczaje, Kultura, osobliwości czy jakoś tak. Była na tyle sugestywna, ze do dziś pamiętam część bogato ilustrowanych rozdziałów, m.in. o Ledzie czy zbieraczach opakowań po zapałkach. Jeden z artykułów dotyczył pewnej gry strategicznej, wydanej u nas jeszcze przed wojną (znaczy się: drugą światową). Na niemal przepisany tekst tego artykułu natknąłem się także w którejś z książek nawiązujących do Pana Samochodzika. Tekst, autorstwa znanego wszystkim miłośnikom gier i rozrywek umysłowych LECHA PIJANOWSKIEGO jest na tyle ciekawy, że postanowiłem go tutaj zaprezentować. Fotografie wykonał Darek Majchrzak - dzięki.

 Autor artykułu Lech Pijanowski (z prawej) w trakcie partii "Szachów strzeleckich" z ich autorem, płk Tadeuszem Szumowskim.

Myślałem początkowo, żeby zwrócić się do Muzeum Wojska Polskiego, czy by nie poszperali w swoich zbiorach i nie odnaleźli egzemplarza gry, o którym mowa jest w tekście. Pewnie tak zrobię, choćby po to, by spróbować odtworzyć partię na podstawie oryginalnej instrukcji. Tymczasem jednak w sieci pojawiły się fotki gry, będącej pierwowzorem opisywanych przez Pijanowskiego "Szachów strzeleckich" - CHQ. Wszystkie obrazki, łącznie z instrukcją, można znaleźć TUTAJ.

Obydwa obrazki pochodzą ze strony http://www.gamesboard.org.uk/cgi-pub/gardpub.cgi?table=examples&pk=13111&command=view. Autor: Richard Ballam.

DYWIZJA JERZEGO LUBOMIRSKIEGO, listopad 1656

PODSTAWOWE ZAŁOŻENIA:

 

- Nieco zmodyfikowana DYWIZJA KORONNA z lat 1653-57 z podręcznika „Potop” (zasady specjalne: Na własnej ziemi, Kłopoty skarbowe, Z bandoletem i szablą, Batoh.

Wszelkie modyfikacje będą zaznaczone podkreśleniem.

- Literatura: J. Stolicki, Oblężenie Krakowa przez Jerzego Lubomirskiego w latach 1656-1657, SiMdHW, t. XL, 2003, s. 87 – 117.

- Stan posiadanych figurek (założenie tymczasowe).

JERZY LUBOMIRSKI (figurka póki co jego ojca)
Marszałek koronny, podręcznikowe Dowodzenie ###, ale zmodyfikowane: za 2 PS  można podbić do ####

Marszałek Jerzy Lubomirski wraz ze sztabem, w skład którego wchodzi... Longinus Podbipięta. Malował Maciek ZYGA Siegmund (chorąży też jest nieco zmodyfikowany).

SKŁAD DYWIZJI

Dywizja składa się z 5 pułków/regimentów, nieco zmodyfikowanych w stosunku do podręcznika.

Z podstawy dywizji:

- Pospolite ruszenie ziem centralnej i północnej Korony

- Pułk jazdy koronnej lekkiej (straż przednia)

- Regiment piechoty cudzoziemskiego autoramentu

Dodatkowe pułki:

- Pułk jazdy koronnej (siły główne)

- Regiment rajtarii

Modyfikacje: pułk koronny nie ma -10% do Motywacji.

Siły główne znajdują się w pułkach dodatkowych, żeby zachować strukturę według podręcznika. Jest możliwa zamiana z regimentem piechoty z podstawy (wówczas legalnie nie ma tego -10%) ale wg podręcznika w pułkach dodatkowych można dać tylko jeden regiment cudzoziemski.

Oba pułki jazdy historycznie liczyły 19 chorągwi, a według podręcznika nie da się zrobić więcej niż 17 (8+1 w pułku jazdy oraz 7+1 w pułku lekkim). Dwie małe połączyłem w jedną a jedną pominąłem. Trzecią wystawiłem w postaci szarych podstawek uzupełniających mniejsze chorągwie Reya i Odrowąża. Pominąłem także pozostającą poza komputem chorągiew kozacką ziemi przemyskiej, wystawioną zamiast pospolitego ruszenia.

Poniższa kolejność pułków niezależna od kolejności podręcznikowej.

PUŁK JAZDY Jerzego Lubomirskiego (dowódca jeszcze do przemyślenia – może Michał Zebrzydowski, miecznik koronny) ###
(rozpiska wg podręcznika)

pancerni (1 x 3) Jerzego Lubomirskiego
kozacy (1 x 3) Konstantego Lubomirskiego

kozacy doborowi (1 x 2) Krzysztofa Żegockiego

kozacy (1 x 3) Władysława Reya

kozacy (1 x 2) Jana Odrowąża
pancerni (1 x 2) Michała Stanisławskiego

kozacy doborowi (1 x 3) Jana Wielopolskiego

kozacy (1 x 2) Michała Zebrzydowskiego
husaria (1 chorągiew x 4 podstawki) Jerzego Lubomirskiego*

Rotmistrz: Krzysztof Żegocki

(ewent. porucznik husarii: Sokolnicki)

SKWADRONY:

Pancerni: 5

Kozacy doborowi: 5

Kozacy: 5

Kozacy: 5

Husaria: 4

UWAGI: Niezależnie od zasady Z bandoletem i szablą kozacy i pancerni w dywizji nie powinni mieć rohatyn. Jednak ze względu na posiadane figurki kozacy doborowi na razie będą z rohatynami.

*Można też zrobić tak, że do 3 lub 4-podstawkowej chorągwi dołączymy historycznego porucznika husarii Andrzeja Sokolnickiego, na zasadzie dodatkowego dowódcy z 1 # i możliwością dołączania tylko do husarii.

PUŁK LEKKI Jacka Szemberka dow. Szemberk ##

kozacy (1 x 3) Michała Morzkowskiego i Samuela Kuderowicza
kozacy (1 x 3) Korniakta

kozacy doborowi (1 x 3) Jacka Szemberka

kozacy (1 x 2) Jana Dembińskiego

wołosi (1 x 2) Jacka Szemberka
wołosi (1 x 3) Jana Sułowskiego
kozacy (1 x 2) Michała Jordana
pancerni (1 x 2) Piotra Śladkowskiego

Rotmistrz: Jan Dembiński

SKWADRONY:

Kozacy doborowi: 3

Kozacy: 5

Kozacy: 5

Wołosi: 5

Pancerni: 2

UWAGI: Niezależnie od zasady Z bandoletem i szablą kozacy i pancerni w dywizji nie powinni mieć rohatyn. Jednak ze względu na posiadane figurki kozacy doborowi na razie będą z rohatynami.

REGIMENT RAJTARII Jerzego Lubomirskiego

Dowódca NN ##

Rajtarzy 1x2

Rajtarzy 1x2

Rajtarzy 1x2

(do pełnego składu minimum regimentu brakuje jednej kompanii, zamiast niej wchodzą dragoni (1x2) z jednostek dywizyjnych)

REGIMENT PIECHOTY CUDZOZIEMSKIEJ nowego typu
dow. oberszter Mikołaj Giza ##

Oberszter-lejtnant #

1 „batalia”:

8 x muszkieterzy

4 x pikinierzy

1 x falkonet

2 „batalia”:

8 x muszkieterzy

4 x pikinierzy

1 x falkonet

POSPOLITE RUSZENIE ziem centralnej i północnej Korony

dow. Jan Branicki ## (figurka Oskierki)

(chorągwie powiatowe 2-podstawkowe, łączone w 4-podstawkowe)

Posp. ruszenie (1 x 4) powiaty: krakowski + proszowicki
Posp. ruszenie (1 x 4) czchowski + sądecki
Posp. ruszenie (1 x 4) lelowski + księski
Posp. ruszenie (1 x 4) biecki + księstwa oświęcimskiego i zatorskiego

Piechota łanowa (1x4)

Piechota łanowa (1x4)

Posp. ruszenie (1 x 4)

Posp. ruszenie (1 x 4)

Piechota łanowa (1x4)

Piechota łanowa (1x4)

oraz z JEDNOSTEK DYWIZYJNYCH kompania dragonów ziemi sanockiej (1x2)

RAZEM: 16 podstawek wolentarzy woj. krakowskiego, 8 podstawek wolentarzy woj. sandomierskiego, 2 podstawki dragonów. Można też dołożyć 1 działko.

UWAGA: piechota łanowa z rusznicami.

JEDNOSTKI DYWIZYJNE

3 x art. lekka
1 art. Średnia

Oficer do artylerii #

ponadto:
1 x 2 dragoni (do regimentu rajtarii)

1 x 2 dragoni (do pospolitego ruszenia)

1 x 2 piechota góralska Kaspra Kasprzyckiego

1 x 2 piechota góralska Bonawentury Brygantego

(piechota ta wchodzi zamiast podręcznikowej1 x 3 piechoty polsko-węgierskiej; figurki i statystyki – bez zasad specjalnych – jak piesi hajducy)

1 x 2 piechota łanowa Jana Dembińskiego

1 x 4 piechota łanowa Jana Wielopolskiego

(piechota ta wchodzi zamiast podręcznikowej 2 x 3 piechoty łanowej – liczba podstawek i statystyki bez zmian; ta piechota, w odróżnieniu od tej z pospolitego ruszenia, jest uzbrojona w muszkiety)

BITWA POD WOJKOWICAMI - W PORĘBIE

Miałem dziś okazje być z moimi grami (drewniakami i oczywiście OGNIEM I MIECZEM) w Miejskim Zespole Szkół w Porębie. Poręba leży mniej więcej w podobnej odległości od Siewierza, co Wojkowice Kościelne, więc celem spotkania była prezentacja bitwy pod Wojkowicami. Miałem okazje rozegrać aż trzy bitwy pod Siewierzem, aż mi zbrzydło i czwarta bitwa to było standardowe starcie podjazdu. Jako że nie mam uprawnień do publikowania zdjęć, na których są dzieci/młodzież, stąd też robiłem tylko fotki stołu. Zresztą w ferworze walki (lub bardziej: tłumaczenia zasad) na więcej i tak nie było czasu.

  Pierwsza bitwa pod Wojkowicami:

Druga bitwa pod Wojkowicami:

Trzecia bitwa pod Wojkowicami:

Wszystkie bitwy odbywały się na zasadach Zasadzki i w sumie żadna nie została ukończona, bo rotacja uczestników była dość znaczna. W sumie fajnie było obserwować, jak różne osoby różnie ustawiały swoje wojska. Niby ten scenariusz,ten same teren, a za każdym razem zupełnie inny przebieg bitwy.

W czwartej potyczce podjazd siedmiogrodzki bronił wioski (dworu) przed atakiem wojsk RON.