niedziela, 16 sierpnia 2015

RON vs KOZACY POD KONIECWOLĄ

Do tego starcia w końcu musiało dojść. Uczestnicy dąbrowskich gier związanych z wystawą IMAGO BELLI od samego początku ostrzyli sobie zęby na starcie na głównej makiecie. Teren był już rozstawiony, większość wojsk na stole, regimentarze gotowi do walki.

Kościół w Koniecwoli, po prawej zaczynają się zabudowania dworu (szystkie zdjęcia w tym poście są autorstwa Marty Gabryś, uzupełnione kilkoma moimi).

Ostanie przygotowania.
Parę rzeczy było niezupełnie zgodnych z turniejowymi zasadami OiM. Rzecz pierwsza - makieta. Absolutnie nie trzymaliśmy się ani liczby terenów na stole (dużo) ani przepisowych odległości między nimi (można było spotkać np ciąg wzgórz czy lasów, zabudowania dworu szlacheckiego stały tuż obok kościoła z dzwonnicą itp.). I tak spora część terenu miała wolne przestrzenie, może co najwyżej porośnięte gotowym do żniwa zbożem. Poza tym na tak dużym terenie (300 x 240 cm) spotykały się siły wielkości dywizji.

Pole bitwy pod Koniecwolą od strony kozackiej. W oddali RON, jazda w większości wyszła z obozu, a piechota tyle co przeszła rzekę. Na lewym skraju przysiółek Koniecwoli, o który przyjdzie im stoczyć twardy bój. nie widać jeszcze Tatarów, ukrytych za wzgórzem.

Sama rozpiska też nie była standardowa, zwłaszcza jeśli chodzi o RON. Bez dbałości o szczegóły, bo nie ja robiłem rozpiskę, ale tak z pamięci wyglądało to następująco:

Bitwa pod Koniecwolą, rozstawienie wojsk, ranek 13 sierpnia. RON: A - pułk doborowy, B - pułk lekki, C - obóz z dragonami, D - regiment piechoty, E - pułk Gosiewskiego, F - rajtarzy, G - wolentarze. Kozacy: A - tabor z pułkiem doborowym, B - sojuszniczy czambuł tatarski, C i D - pułki prawego skrzydła. Kółeczkami oznaczono pozycje artylerii obu stron.
 RON (63 PS)
 
REGIMENTARZ #### z gońcem
PUŁK DOBOROWY RON koronny (3 x husaria, 6 x kozacy doborowi z rohatynami, 6 x pancerni z rochatynami, 6 x pancerni)
PUŁK LEKKI (trzy chorągwie wołoskie i kilka kozackich)
REGIMENT PIECHOTY (normalny podręcznikowy na full, z dwoma działami i dwoma oficerami)
PUŁK KOMBINOWANY (2 kompanie rajtarów, 2 chorągwie pospolitaków i trzy kompanie dragoni)
PUŁK GOSIEWSKIEGO (dokładnie taki sam skład i zasady jak w czacie Gosiewskiego)
artyleria średnia 1 działo na wzgórzu

Rozstawienie widać na zdjęciach. RON w centrum (na północ od Koniecwoli) wystawił pułk doborowy (siły główne). Na lewej flance stanął pułk lekki (straż przednia), na prawej regiment pieszy, który dopiero co przebył rzekę. Pułk Gosiewskiego dostał opóźnienie a pułk kombinowany stał nieco rozproszony: dragoni dopiero wychodzili z obozu, rajtarzy byli już we wsi a wolentarze we dworze.

Główne siły RON: Na samym przedzie, obok dwóch mniejszych pól, regimentarz Norbert z Posuchy. Tuż nami jego doborowy pułk jazdy, silny, z chorągwią husarii. To jest centrum. Na lewym skrzydle pułk lekki, kilka chorągwi kozackich i wołoskich. Na pierwszym planie obóz armii polskiej - największymi maruderami okazali się dragoni. Należący do tego samego kombinowanego pułku wolentarze oraz rajtarzy dawno już znajdowali się w Koniecwoli. Ci pierwsi oczywiście koło dworu, gdzie gospodarz chętnie raczył gości wybornym miodem starościńskim. Pułk Gosiewskiego, z efektów opóźniony, jeszcze w lesie, zmęczony wraca z podjazdu. Dobra artyleria staje na wzniesieniu, niestety, kozacki tabor jest poza zasięgiem.

KOZACY (52 PS)
(wszystkie pułki wymaksowane, ale bez czerni)

PUŁK DOBOROWY z 9 wozami
PUŁK KOZACKI
PUŁK KOZACKI
minimalny PUŁK CZERNI
sojuszniczy CZAMBUŁ MIRZY
trzy działa lekkie i dużo plastunów i harcowników (po 6 podstawek każdych)
kozacka czarownica

Jeśli chodzi o Kozaków, to pułk doborowy stanął w centrum ukryty za wozami. Za nimi stanął Obóz (zadanie jawne) - ruiny jakiejś budowli zajęte przez czerń. Na lewej flance stanęli sojuszniczy Tatarzy, na prawym zaś (naprzeciw obu pułków jazdy RON), pośród lasów i wzgórz, dwa pułki zwykłe. Tutaj zadanie dla RONU wydawało się proste - tylko jeden z tych pułków dysponował wozami i to dwoma. Prawie nie było też rejestrowych - głównie mołojcy i trochę jazdy. Na jednym ze wzgórz stanęła artyleria (trzy działa lekkie) które miały dobrą widoczność zarówno na przedpole taboru jak i niewielką dolinę. Okoliczne wzgórza dość licznie zajęli plastuni i harcownicy.

 Prawe skrzydło Kozaków - dwa pułki kozackie i dolina, chroniąca kozacki obóz od północy.
 W tle - lewe skrzydło kozackie (tabor z pułkiem doborowym).

 I Tatarzy na samym lewym skraju, właśnie wyłaniają się zza wzniesienia.

Testowaliśmy - i to może być ciekawe) alternatywne zasady dowodzenia na dywizji, możliwe tylko w wersji gry wieloosobowej (gdy głównodowodzący ma do dyspozycji przynajmniej jednego dodatkowego gracza, dowodzącego wydzieloną częścią sił). Trochę to przypominało zasady gońca. Otóż głównodowodzący wyznaczał swoim podkomendnym ogólne zadania (typu: zająć tamten las) po czym trzeba było wykonać rzut kostką, czy rozkaz dotarł do odbiorcy. Jeśli tak, dany gracz musiał się porządkować temu rozkazowi, ale miał wolną rękę jeśli chodzi o sposób realizacji wyznaczonego celu (ma rozkaz zająć las, ale to już od niego zależy, jak tego dokonać). W całym tym rozwiązaniu chodziło o rezygnację z regulaminowych Wytycznych, które niezbyt mi się podobają. Jedna ze stron tak się w to rozwiązanie zaangażowała, że jak głównodowodzący chciał porozmawiać ze swoim podkomendnym w celu omówienia dalszej strategii, za każdym razem rzucał kością, czy aby posłaniec nie zginął...

 Narady dowódców przed starciem. U góry Kozacy: Maciek i Rafał. Poniżej Norbert z Danielem (regiment piechoty) i Gabrysiem (Gosiewski). Gdzieś poza kadrem jest jeszcze Dawid (pułk kombinowany).


Druga zmiana (a właściwie żadna zmiana) w zasadach była tylko kosmetyczna - na początku gry obie chorągwie pospolitego ruszenia znalazły się na majdanie przed dworem szlacheckim przed którym stał też... Zagłoba. No i rzucaliśmy kością, czy idą do walki, czy dalej piją. Wyszli. W czwartej albo piątej turze.


Bitwa zaczęła się obustronnym lewym sierpowym. RON swymi dwoma głównymi pułkami ruszył przez dość urozmaicony teren w kierunku Kozaków stojących poza taborem.

Jazda polska w drodze do doliny, nazwanej w czasie bitwy Doliną Śmierci.
 Atak pułku doborowego RON.

Pierwsze ruchy. Regiment piechoty za rzeką na prawym skrzydle niepotrzebnie (teraz to wiadomo) rozdziela się na dwie części aby obejść las. W efekcie tego manewru w pobliżu przysiółka zajmowanego przez Tatarów znalazło sie tylko pół regimentu. Dowodzący piechotą Daniel dostał ciężkie lanie, ale i zebrał sporo doświadczenia na przyszłość. Właśnie zaczyna malować Moskwę, jest więc nadzieja na przyszłość.
 Jazda RON w Dolinie Śmierci.

 Po drugiej stronie stołu do ataku ruszyli Tatarzy, szybko (szybciej niż polska piechota z drugiej strony) posuwając się w kierunku niewielkiego przysiółka należącego do Koniecwoli. Pospolitacy z Zagłobą pili we dworze, Gosiewski błąkał się jeszcze po lasach a pułk kombinowany, zgodnie z rozkazami głównodowodzącego ruszył na prawą flankę, aby wesprzeć piechotę. Od samego początku bitwa rozdzieliła się na te dwa epizody.

 Czambuł tatarski, wsparty dwiema sotniami jazdy mołojeckiej, rusza do boju.
 Dużo szybciej niż polska piechota wchodzi pomiędzy zabudowania (później jedną z chałup zajęli nawet plastuni).
 Niedoświadczona polska (choć "cudzoziemska" z nazwy) piechota zostaje otoczona u podejścia do zabudowań. Długo ta rzeź nie trwała.
Ostatni pikinierzy na chwilę przed zagładą.
Wolontarze, pospolite niby ruszenie, ochlejtusy... Dopiero w czwartej albo piątej turze wyszli wreszcie spod dworu, ale z pomącą ginącej piechocie już nie zdążyli.
Pierwszy atak RONu na lewym skrzydle dość niespodziewanie został odparty. Niebagatelną rolę odegrali tutaj rozmieszczeni tu i ówdzie harcownicy - odporność 2/5, wyszkolenie 5, strzał w szarży (!) - do tego często mieli flankę. Okazało się, co zresztą trudno uznać za niespodziankę, że głównym sojusznikiem Kozaków okazał się teren. Polacy musieli rozwijać się do ataku w niewielkiej dolince, otoczonej wzgórzami i lasami. Drugi czy trzeci szturm w końcu odsunął mołojców nieco do tyłu, ale nie spowodował ich ucieczki. Zresztą, w tym czasie siły RONu były już też dość mocno przetrzebione - z trzypodstawkowej chorągwi husarskiej została tylko jedna podstawka, padło sporo pancernych, kozaków i większość dowódców (chyba dwóch zginęło w 8 czy 9 turze, po której uznaliśmy, że siły RON w tej sytuacji nie miały już szans na przełamanie.

Walki na lewym skrzydle RON:
 Widoczne wzgórze obsadzone było z dwóch stron piechotą rejestrową, która lekko cofnęła się dopiero przy drugim ataku.

 Widoczna w centrum chorągiew husarii ma już tylko dwie podstawki. Widoczni po prawej stronie Kozacy jeszcze się trzymają, dopiero później wycofają się nieco i staną na linii lasu, gotowi do dalszej obrony.
Lewe skrzydło kozackiego taboru ruszyło i przesunęło się nieco do przodu.

 Kozacki pułk prawego skrzydła już na linii lasu, ale nadal zorganizowany.
Na prawym polskim skrzydle piechota (niepotrzebnie) rozdzieliła się na dwie części - jedna kierowała się wprost do przysiółka, o którego zbliżali się Tatarzy, druga zaś okrążyła las, kierując się początkowo nieco bardziej w stronę centrum. Tatarzy (wspomagani przez dwie sotnie jazdy Kozaków) szybko zajęli przysiółek i dopadli piechotę przed płotem po drugiej stronie. Starcie było krótkie. Jako ostatni zginęli pikinierzy, którzy byli bezradni w walce z takim przeciwnikiem. Oczywiście poszczególne oddziały pułku kombinowanego oraz reszta ich własnego regimentu szli piechociarzom z pomocą, ale, cóż, nie zdążyli.

 Noc na polu bitwy. Norbert z posuchy nie zrealizował celu, jakim było zdobycie kozackiego obozu niedaleko Koniecwoli. Kozacy oczywiście nie atakowali już wsi, zmęczeni ciężkim bojem. Nocą siły RON powróciły na drugą stronę rzeki.
W tym momencie w dowództwie polskim zapadła decyzja o opuszczeniu pola bitwy. Pułki kozackie nieco się cofnęły, ale Polacy przypłacili to śmiercią wielu towarzyszy. Najbardziej bolesną była jednak strata dwóch ważnych oficerów.
 
Na koniec nie liczyliśmy dokładnie żadnych punktów. Już na pierwszy rzut oka widać było, że RON poniósł druzgocącą klęskę - Kozacy mieli wszystkie 6 punktów za scenariusz i sporo mniejsze straty. Kluczem do zwycięstwa okazały się moim zdaniem dwa elementy - po pierwsze harcownicy. Jasne, że wymagało to nieco szczęścia w rzutach, ale trzeba przyznać, że dzielnie wspierali mołojców w walce z jazdą RON. Po drugie niebagatelną rolę odegrała też wielkość makiety, na tyle duża, że opóźniony pułk Gosiewskiego prawie nie wziął udziału w walkach.


Grało się - mam nadzieję - miodnie. Mam nadzieję, bo sam... nie walczyłem. Taki już los organizatora (od czasu do czasu na wystawie pojawiali się różni zwiedzający, których wprowadzałem w tajniki gier historycznych). Pora wymienić walczących, dziękując jednocześnie za zaangażowanie. Siłami kozacko-tatarskimi dowodził Rafał SaKage z Maćkiem jako dowódcą prawego skrzydła. RONem dowodził Norbert, mający za pomocników Dawida (pułk kombinowany), Gabrysia (Gosiewski) oraz Daniela (regiment piechoty).

PS Absolutnie nie mam teraz czasu (a i umiejętności) aby wykonać jakieś ciekawe mapki do bitew. Ale chętnie nawiązałbym kiedyś współpracę z jakimś dobrym kartografem.

piątek, 10 lipca 2015

HISTOGRY NA TURNIEJU RYCERSKIM

Jasne że w Siewierzu Klubu Gier zabraknąć nie może, zwłaszcza odkąd... jestem członkiem Chorągwi Księstwa Siewierskiego. Raczej nie będzie mnie osobiście, ale gier z naszej "stajni" nie zabraknie. Zwłaszcza tych o średniowiecznej proweniencji.

Będą nagrody!!! - oczywiście gry historyczne :)

środa, 8 lipca 2015

BITWA POD KONIECWOLĄ - makieta

... albo co nieco o makiecie na IMAGO BELLI

Największą część wystawy IMAGO BELLI zajmuje makieta pewnej bitwy. Zacząłem od rozstawiania stołu - miałem do dyspozycji 4 blaty każdy o wymiarach 120 x 180 cm. Jeden blat chciałem zostawić do grania (w końcu ta wystawa tak jest pomyślana, żeby można było ją nie tylko oglądać) więc połączyłem trzy, dosztukowałem narożnik i tak wyszła powierzchnia 240 x 300 cm. Niezły kawałek pola w sumie.

 Widok ogólny. Fotki robione komórką, więc jakość nie najlepsza - najlepiej oglądać na żywo :)
Terenów mam już dość dużo, więc zacząłem sobie to wszystko rozstawiać (jedynie rzeka ta widoczna na zdjęciach jest tymczasowa, bo czekam jeszcze na dostawę fachowej produkcji :). W każdym razie ustawiłem to w ten sposób, że po lewej stronie znajduje się duża osada (z dworem, karczmą, kościołem) i jeszcze jedna u dołu makiety (specjalnie dość daleko od krawędzi, bo wiecie jak to jest...). Po lewej stronie skośnie płynie rzeka z mostem i młynem wodnym (ten ma dojść razem z rzeką. Z tyłu i po prawej  ciągnie się pas wzgórz porośniętych lasami. Z prawej strony u stóp wzgórz rozciąga się obóz kozacki. Na szczycie wzgórza sztywny pal Azji oraz hetman zakaźny. Do obozu zbliża się jeszcze niewielka grupa czerni. W samym zaś obozie sporo rejestrowych i mołojców oraz dwie sotnie konne. Za wzgórzami reszta sił kozackich, w sumie - przeliczając na zasady OiM -  jakieś dwa pułki prowadzone przez Iwana Bohuna. W różnych miejscach porozstawiane grupy plastunów i harcowników. Lekka artyleria kozacka na wzgórzach koło obozu.

 Na tym wzgórzu w środku zdjęcia obok hetmana nakaźnego widać nabitego na pal kozackiego zdrajcę. Za linią wzgórz pod niebieskim sztandarem Iwan Bohun. Na pierwszym planie widać obóz, a w nim ukrytych za wozami mołojców, rejestrowych i jazdę.

Na przeciwko Kozaków stanęła dywizja RON. Myślę, że to jest oddział wielkości dywizji, choć nie przejmowałem się specjalnie podręcznikową rozpiską. Zaraz za dworem stanął marszałek Lubomirski z Longinusem Podbipiętą na jednej podstawce, obok konny posłaniec. Gówne siły RONu ustawione w szachownicę na prawo od Lubomirskiego - jedna chorągiew husarii (Gosiewski) oraz kilka pancernych i kozaków. reszta kozaków i dragoni wyjeżdżają dopiero z obozu na samym szczycie makiety. W samej wsi przy dworze stoją wolontarze, na prawo od nich trzy chorągwie Wołochów. Drogą do wsi zmierzają dwie kompanie rajtarów Ganzkopfa. W małej wiosce z przodu makiety kompania spieszonych dragonów.
 
Tu i ówdzie stoi kilka figurek specjalnych:

 Zabudowania dworskie, a wśród nich dwie chorągwie pospolitego ruszenia. Wołosi stoją przed bramą do dworu. Przed samym dworem Zagłoba wsparty na beczce miodu, obok młoda karczmarka niosąca dzbany oraz Sosna sprawdzający jakość zarobionych dutków. Z tyłu siły główne RON. Za drzewami po lewej stronie widać dwóch pojedynkujących się szlachciców. Tu ich widać nieco lepiej:



 Rajtarzy zmierzający do wsi. Przed karczmą Żyd-karczmarz i jego żona witają strudzonego wędrowca - franciszkanina w habicie (Ojciec Zwierzak). Na rzekę nie patrzcie, będzie podmieniona.

Siły RON od "zadka" - za kościołem widoczny polski obóz. 

Tu widać prawie całe uszykowanie sił koronnych.
Tak to sobie ułożyłem, jak już miałem większość elementów. Potem myślałem, jak to wszystko opisać, żeby każdy zwiedzający wystawę wiedział co w ogóle ogląda. I wtedy, nad ranem, przyszła mi do głowy taka myśl, żeby zamiast opisu zrobić mapę na wzór, powiedzmy, Dahlberga. Czasu było bardzo mało, bo otwarcie wystawy tuż tuż. Szybki mail do plastyczki czy jest w stanie coś takiego zrobić. Jest, i nawet jej się ten pomysł podoba (potem było trochę wesoło, jak to z kobietami, bo rajtarów narysowała na piechotę). Już następnego dnia miałem wstępne projekty a potem cała mapę. W ten sposób zrodziła się BITWA POD KONIECWOLĄ:




Dlaczego pod Koniecwolą? To jeden ze smaczków, na który pewnie niewiele osób zwróci uwagę. Otóż Koniecpolska Wola to pierwotna nazwa... Dąbrowy Górniczej (pisałem o tym TUTAJ). Pierwszy zapis tej nazwy (z roku 1652, a więc data jak najbardziej w klimacie OiM) to właśnie KONIECWOLA. Reszta poszła już z górki:

Autorem grafiki jest Ela Jankowska. Wielkie dzięki Elu za pracę w tak szalonym tempie i że akceptowałaś wszelkie moje, pewnie nie zawsze najmądrzejsze, pomysły.

sobota, 4 lipca 2015

IMAGO BELLI - RELACJA

Trochę z poczucia obowiązku, a trochę ku pamięci (a może nawet celem zareklamowania dla tych, co nie byli) - ta krotka fotorelacja z otwarcia wystawy. Wszystkie fotografie w tym poście robili Danusia Micur, Maciek Muzzy Mazur, Łukasz Khamul Godecki i ja.

Zaczęło się z samego rana od... naprawy gablot. To długa i mało istotna historia, w każdym razie firma, która je dla nas robiła (gdzieś z okolic Bydgoszczy, więc wszyscy się mnie w muzeum pytali, czy im mówiłem, że jestem z Torunia :) trochę nie do końca się spisała, było parę usterek (choć nie wykluczone że przez beznadziejną firmę logistyczną,. która to przewoziła, ale nie będę wymieniał nazwy) i z samego rana przysłała swoich fachowców. Muszę przyznać, ze w pełni się zrehabilitowali i co trzeba było zrobić lub wymienić, zrobili lub wymienili.

Prace nad wystawą trwały do ostatnich niemal chwil. Ale cóż - wystawę robiliśmy od podstaw (dosłownie, bo trzeba było nawet zamawiać produkcję gablot) a czasu było ekstremalnie mało, zaledwie miesiąc. No ale rzutem na taśmę ostatecznie się udało. Jeszcze tylko rzeka z młynem nie dotarła, ale w najbliższych dniach się ją wystawi.

 Ostatnie poprawki, żeby wszystko równo wisiało.
Makieta główna (3 x 2,4 metra). Wszystko zbudowane dzięki firmom Tereny do gier oraz Wargamer (co widać pod blatem) oraz malowaniu kilku osób. O samej makiecie napiszę w osobnym wątku, bo ma kilka smaczków.

Krótko przed 12 (a otwarcie zaplanowano właśnie na 12) przyjechała TVP. A u nas w Polsce ciągle jest tak, ze jak przyjeżdża telewizja, to wszystko jest temu podporządkowane, bo im się oczywiście zawsze bardzo spieszy. No ale zrobili co mieli zrobić i jeszcze tego samego dnia materiał ukazał się w TVP Katowice (dłuższy) oraz w Teleexpressie Extra (krótszy). Nie wiem, jak długo te linki będą aktywne, ale póki co można to obejrzeć tutaj: TELEEXPRESS oraz AKTUALNOŚCI.


Jakoś się wyrobiliśmy, i tuz po 12 zaczęło sie oficjalne otwarcie. Najpierw przywitanie gości przez Dyrektora, potem krótka prelekcja na temat gier historycznych. Nie wszyscy w muzeum mnie poznali:
Ubranie miałem dzięki Agencji Eventów Historycznych SARMATA z Sandomierza, którzy zapewniali nam sporą część oprawy. Szczerze polecam ich usługi.

Potem wszyscy wyszliśmy na zewnątrz, bo w muzeum strzelać jakoś nie wiem czemu nie wolno.


Kiedy już znaleźliśmy się w gmachu muzeum, zaczęła się główna część imprezy, a więc ZABAWA.
Z początku ludzie dość nieśmiało podchodzili do plansz, ale po chwili to się już zmieniło.


Krótko opowiedziałem, co się dzieje na głównej makiecie. Blaty wykonane przez Tereny do gier, budynki z serii de Lux (do OGNIEM I MIECZEM) w sumie chyba też, choć niektóre dotarły do nas przez Wargamera.

Jak już pisałem, na profesjonalnie zrobioną rzekę jeszcze czekamy. Na razie moja pierwsza produkcja. Druga moja rzeka, o niebo lepsza, znajduje się w gablocie z prezentacją bitwy pod Wojkowicami Kościelnymi.

Niektórzy starali się znaleźć jak najlepsze ujęcia do swoich zdjęć. Może znajdą się jakieś w sieci?

W miejscowej karczmie, w towarzystwie przystojnego Szweda i szarmanckiego towarzysza pancernego nasza muzealna karczmarka raczyła gości starościńskim miodem. Dosłownie starościńskim, bo specjalnie na tę okoliczność dostaliśmy beczułkę od byłego starosty będzińskiego, Adama Lazara, który taką oto działalnością zajął się na emeryturze. pozazdrościć. Miód był naprawdę wyborny i wiem, że ja jesieni starosta rusza z jego sprzedażą. Polecam.


No ale clou całej imprezy są oczywiście gry. Piszę w czasie teraźniejszym, bo grać można było nie tylko na wernisażu. część gier jest tak skonstruowana, że może w nie zagrać każdy, kto w najbliższych miesiącach odwiedzi muzeum. Obok plansz leżą instrukcje a gry są dość proste, tak mniej więcej w skali od warcabów do szachów (choć ani jednych, ani drugich na wystawie nie ma). Zasad nauczyć się łatwo, ale osiągnąć mistrzostwo, to jest już jednak sztuka.

 Autorska (w sensie projektu planszy i pionków) wersja STRATEGO okazała się strzałem w dziesiątkę. W tę grę grano przez cały czas. Proste zasady, szybka gra, duże elementy. W sumie miodzio.

Planszę (oraz wszystkie projekty graficzne towarzyszące wystawie) wykonała Ela Jankowska.

 Patrząc od dołu zdjęcia: SHOGI (czyli japońskie szachy ale... w klimacie staropolskim; to jeden z autorskich projektów przygotowanych specjalnie na tę wystawę, pomysł i wykonanie - Daniel Dawidowicz). Dalej staropolska FORTECA (obok jeszcze wydruk do gry paragrafowej OGNIEM I SZABLĄ, stworzonej przed kilku laty przez dąbrowianina Michała Grynia) potem wikińskie HNEFATAFL a na samym końcu średniowieczne ALQUERQUE.

Nawet Panom Braciom od SARMATY gry bardzo mocno przypadły do gustu. Wkręcili się tak, że chyba sami je sobie zrobią. A szkoda, bo może mógłbym co nieco zarobić :)

Jak to na wystawie bywa, nie mogło zabraknąć plansz i gablot. Te pierwsze zawierają głównie powiększone i z tłumaczonymi na język polski kartuszami miedzioryty Ericka Jonsona, czyli Dahlberga, moja wieloletnia fascynacja (w ogóle cała to wystawa to efekt kilku fascynacji). W gablotach zgromadzono kilka gier planszowych i figurkowych.

Tu starcie moskiewskiej straży zasiecznej przeciwko malutkiej dywizji polowej Kroplestwa Szwecji. W pozostałych gablotach znajdują się: pełnowymiarowa dywizja turecka OiM z opisem (Bartka von Bertholda), inscenizacja bitwy pod Wojkowicami Kościelnymi oraz dywizja Księstwa Warszawskiego z bitwy pod Raszynem (oczywiście do systemu BOGOWIE WOJNY - NAPOLEON - figurki użyczyli Maciek i Grzesiek Mołczykowie, autorzy systemu).

Jak już pisałem, główną oprawę artystyczną zapewnili nam sandomierzanie z SARMATY (pokazy walk, super ciekawe prelekcje) ale było też kilku miejscowych rekonstruktorów, z Chorągwii Księstwa Siewierskiego (sekcja staropolska) oraz niezrzeszony szkot, który przygrywał nam na dudach:

Pojawił się także Tomek "Warchoł" ze swoim autorskim systemem skirmishowym PRAWEM I LEWEM. Mam nadzieję, że pojawi się jeszcze przynajmniej raz, żebym i ja mógł spróbować. Powoli krystalizuje się także grupa osób, chętnych do zagrania chyba już nieco zapomnianych DZIKICH PÓL.

W pewnym momencie musiałem nawet wyjąć z gabloty BOŻE IGRZYSKO, bo znaleźli się chętni na granie.


Na wystawie znalazły się też dwa modele luźno związane z tematyką IMAGO BELLI. Jeden to rekonstrukcja średniowiecznego wyglądu zamku w... (no właśnie, może ktoś zgadnie co to za zamek?) a drugi to HMS "Victory" Nelsona. Oba modele wykonał Jurek Sraga z Dąbrowy Górniczej.


Imprezę zaczęliśmy wygaszać koło 18. Wszystkim, którzy byli, bardzo dziękuję. Dziękuję też wszystkim tym, którzy nieśli jakąkolwiek pomoc w przygotowaniu imprezy. Nie wszyscy znaleźli się na kartach towarzyszącego wystawie folderu, ale jeszcze raz: WIELKIE DZIĘKI. Ci, którzy nie byli, mają całe wakacje i połowę września. 27 sierpnia (też czwartek) czeka nas jeszcze jedno mocne uderzenie związane z IMAGO BELLI - turniej w OGNIEM I MIECZEM o buławę Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej. Buława jest już przygotowana i naprawdę - będzie się o co bić.